Het prinsbisdom Luik was oorspronkelijk een bisdom waarover bisschop Notger in 980 van de Duitse keizer Otto II de heerlijke rechten kreeg en dus naast de geestelijke macht ook de wereldlijke macht kon uitoefenen. Vanaf dat ogenblik werd een deel van het bisdom Luik een prinsbisdom en genoot immuniteit, onder bescherming van de keizer.
In de Bourgondische periode slaagden de Bourgondiërs erin om prins-bisschoppen te installeren die hen goed gezind waren. Opeenvolgende conflicten leidden ondermeer tot de slag bij Montenaken. Karel de Stoute brandde in 1468 de stad plat na een nieuwe opstand en een groot deel van de bevolking werd uitgemoord. Het prinsbisdom besloot in 1492 de neutraliteit uit te roepen en zich niet meer in te laten met de strijd tussen Frankrijk en Bourgondië.
Luik maakte geen deel uit van de Zeventien Provinciën en bleef min of meer onafhankelijk tot de Franse annexatie in 1795, alhoewel het deel uitmaakte van het Heilig Roomse Rijk. Meteen was het gedaan met het prinsbisdom.
In de 19de eeuw en de eerste helft van de 20ste eeuw was de stad het centrum van de mijnbouw en de staalindustrie, die Wallonië tot welvaart brachten. Toen die inkomsten wankelden, bracht dit ook de stadskas in problemen.
Maar de laatste twee decennia kwam de stad pittiger uit de hoek.
De historische Place Saint-Hubert werd opgegraven, en men vestigde onder het plein een archeomuseum. De Cinéma Sauvenière werd na heel wat polemiek in 2008 geopend. Een parel van architectuur was geboren. Het stadsmuseum Curtius onderging een grondige facelift en werd in 2009 heropend. Maar ook de toegang tot de stad met het spoor werd onder de loupe genomen, een gerenommeerde architect werd aangesproken, Calatrava aanvaardde en meteen stond Luik op de wereldkaart van de architectuur. Recent kwam ook een andere gerenommeerde architect-designer, Ron Arad, zijn visitekaartje afgeven. Mediacité was geboren.
Redenen genoeg voor een stadsbezoek?